แก้วมังกร

ปีนี้แก้วมังกรในสวนให้ผลผลิตดี ปลูกแก้วมังกรมาตั้งหลายปี แต่ว่าเป็นการปลูกแบบเอาไว้กินเองภายในครอบครัว ปกติแล้วจะเก็บได้ปีละไม่กี่ผล แต่ว่าปีนี้แก้วมังกรที่ปลูกเอาไว้ออกดอกมาพร้อมๆ กันหลายต้น แล้วบางต้นก็มีรุ่นที่สอง รุ่นที่สามด้วย ปีนี้ก็เลยได้กินแก้วมังกรเยอะเป็นพิเศษ

​ แก้วมังกรในสวนนั้นส่วนใหญ่เป็นพันธุ์แดงไต้หวัน ที่เปลือกสีแดงและเนื้อข้างในเป็นสีแดงอมม่วง ผลไม่ใหญ่นักแต่ว่ารสชาติหวานถูกปากคนที่บ้าน

​ พูดถึงแก้วมังกรแล้ว มันเป็นผลไม้ต่างถิ่นที่ตอนผู้เขียนเด็กๆ ไม่เคยเห็นและก็ไม่เคยกิน แก้วมังกรผลแรกที่กิน เป็นเมื่อตอนปี 2541 (แก้วมังกรน่าจะเข้ามาเมื่อไทยก่อนหน้านี้ไม่นาน สักปีสองปี) ตอนนั้นเป็นวันศุกร์ พอเลิกเรียนจากมหาวิทยาลัยก็จะเดินทางกลับบ้านที่ประจวบฯ สมัยนั้นไปเรียนกรุงเทพฯ ก็จริง แต่ว่าสุดสัปดาห์ก็จะกลับบ้านทุกอาทิตย์เลย ตอนนั้นก่อนจะขึ้นรถกลับบ้าน ก็แวะมาเดินแถวประตูน้ำ แล้วเห็นว่ามีแก้วมังกรขาย ก็เลยซื้อกลับมาบ้านที่ประจวบฯ จำได้มาถึงบ้านสักสามสีทุ่ม พ่อกับแม่ปิดบ้านแล้วแต่ว่ายังไม่นอนกัน ก็เลยเอาแก้วมังกรให้ชิมดู

​ ปรากฏว่าพ่อเอาแก้วมังกรใส่ปากแล้วก็คายทิ้งเลย บอกว่าไม่อร่อยนะ ตอนนั้นพันธุ์ที่ซื้อมาเป็นพันธุ์สีขาว มันก็อมเปรี้ยว พ่อคงจะไม่ค่อยชอบแหละ แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยเห็นพ่อกินแก้วมังกรอีกเลย

​ หลังจากนั้นไม่นานก็เริ่มจะเห็นคนเอากิ่งแก้วมังกรมาขายตามงานเกษตรแฟร์ในประจวบฯ ก็เลยซื้อมาปลูกในสวนตั้งแต่นั้น ซึ่งก็มีทั้งพันธุ์แดงไต้หวัน และพันธุ์ขาว ซึ่งก็ปลูกแบบไม่ดูแลอะไร แก้วมังกรมันก็โตของมันเองไปเรื่อยแหละ จนมาปีหลังๆ มานี่ พอกินแก้วมังกรแดงไต้หวันแล้วมันอร่อยดี เราก็เลยเริ่มขยายมันมากขึ้น ทำเสาให้มันเกาะหลายสิบเสาเลย ปีนี้ก็เลยได้ผลผลิตเป็นแก้วมังกรแดงไต้หวันมากหน่อย เพราะเน้นสีแดงโดยเฉพาะ แต่ว่าพันธุ์อย่างเหลืองอิสราเอล นี่ก็ซื้อมาปลูกดูนะ แต่ว่ายังไม่เคยได้กินเหมือนกัน

​ เห็นแก้วมังกรก็นึกถึงพ่อตอนที่คายแก้วมังกรทิ้ง แต่ว่าแม่นี่ชอบกินแก้วมังกรสีแดงนะ เขาเป็นคนที่ชอบผลไม้หวานๆ นะ

​ อันที่จริงแล้ว แก้วมังกรเป็นผลไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลาง เดิมชื่อ พิตาฮาย่า (pitahaya) ต่อมาเมื่อประเทศในแถวนั้นถูกปกครองโดยสเปน สเปนจึงได้นำเอาแก้วมังกรมายังเอเชีย โดยนำไปปลูกในฟิลิปปินส์ช่วงระหว่างปี 1500-1600 ก่อนที่จะถูกเผยแพร่ไปยังประเทศโดยรอบ

​ ดอกของแก้วมังกรยังมีชื่อเรียกที่แสนโรแมนติกว่า ดอกพระจันทร์ (moonflower) เพราะว่าเป็นพืชที่มีดอกขนาดใหญ่ และบานในเวลากลางคืน ซึ่งหลังจากดอกบานแล้วประมาณ 45 วัน เราก็จะได้ผลแก้วมังกร

​ ว่าด้วยตำนานของแก้วมังกร มีเรื่องเล่ากันเอาไว้ว่า แก้วมังกร คือ ลมหายใจสุดท้ายของมังกร เล่ากันว่าหากมังกรถูกสังหาร แล้วมันกำลังจะตาย ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของมังกรตัวนั้นได้กลายเป็นผลแก้วมังกร และเหล่าทหารก็จะเก็บผลแก้วมังกรนั้นกลับไปถวายแด่จักรพรรดิเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะในการปราบมังกร

​ ส่วนแก้วมังกรสีแดงอมม่วงที่ปลูกที่สวนนั้น มีอีกชื่อหนึ่ง คือ เรด เจน่า (Red Jaina) คำว่า เจน่า (Jaina) ตามตำนาน หมายถึงเนื้อส่วนใกล้ปลายหางของมังกร ที่ทหารเชื่อกันว่าเป็นเนื้อส่วนที่หวานอร่อยที่สุด จึงได้นำชื่อมาตั้งให้กับแก้วมังกรพันธุ์สีแดงนี้